W tym wpisie napiszę trochę o teriotypach. Jak już wytłumaczył Therian, teriotyp (ang. theriotype ) jest to gatunek zwierzęcia, z którym identyfikuje się dana osoba. Nie musi to być wilk, jednak jest on najczęściej spotykany.
Kiedy Therian uświadomi sobie, że posiada duszę zwierzęcia, zaczyna się zastanawiać, co to za zwierzę. Na podstawie swoich zachowań i reakcji określa swój gatunek. Niektórzy wiedzą o tym od zawsze, jeśli np. od dzieciństwa fascynują się danym zwierzęciem. Jestem za tym, aby jeden Therian miał jeden teriotyp, ale są tacy, którzy twierdzą, że mają ich więcej - przeplatają się w nich cechy kilku gatunków. W społeczności dwa teriotypy u jednej osoby są akceptowane, ale gdy jest ich dużo, jest ona uznana za pozera i nie brana na poważnie.
Teriotypem najczęściej jest drapieżne zwierzę. Oprócz wilków spotyka się niedźwiedzie, domowe i dzikie koty, np. pumy, lwy, tygrysy; hieny i szopy. Szczególnie często Therianie utożsamiają się z psowatymi: psami domowymi, lisami, szakalami i kojotami.
Rzadziej zdarzają się roślinożercy, w tym szczególnie konie i rogate zwierzęta takie jak jelenie i antylopy, a czasami ptaki.
Przeważają zwierzęta dzikie, jako symbole wolności i dzikości ucieleśniają instynkty, które na co dzień trzeba tłumić. Niektórzy Therianie mają jednak za teriotyp udomowione zwierzę.
Poważnym problemem na początku theriańskiej drogi jest udawanie. Niektórym trudno jest zaakceptować prawdę o sobie i wolą widzieć siebie jako bardziej popularne i pełne mocy zwierzę. To może się też dziać nieświadomie - dana osoba dostrzega tylko te zachowania, które odpowiadają jednemu gatunkowi zwierzęcia, nawet jeśli nie jest ono rzeczywiście jej teriotypem. Po jakimś czasie to mija i Therian najczęściej poznaje swoją prawdziwą naturę. Gdy myśli o tym zwierzęciu, czuje się najlepiej. Najłatwiej jest mu patrzeć jego oczami i nie czuje tego dyskomfortu co wtedy, gdy zachowywał się sztucznie i nienaturalnie.
Oprócz obserwacji własnych zachowań i uczuć podczas myślenia o danym zwierzęciu są też inne metody na poznanie teriotypu, np. zapisywanie i analizowanie snów, medytacja, szamańskie/astralne podróże.
Noname
Kiedy Therian uświadomi sobie, że posiada duszę zwierzęcia, zaczyna się zastanawiać, co to za zwierzę. Na podstawie swoich zachowań i reakcji określa swój gatunek. Niektórzy wiedzą o tym od zawsze, jeśli np. od dzieciństwa fascynują się danym zwierzęciem. Jestem za tym, aby jeden Therian miał jeden teriotyp, ale są tacy, którzy twierdzą, że mają ich więcej - przeplatają się w nich cechy kilku gatunków. W społeczności dwa teriotypy u jednej osoby są akceptowane, ale gdy jest ich dużo, jest ona uznana za pozera i nie brana na poważnie.
Teriotypem najczęściej jest drapieżne zwierzę. Oprócz wilków spotyka się niedźwiedzie, domowe i dzikie koty, np. pumy, lwy, tygrysy; hieny i szopy. Szczególnie często Therianie utożsamiają się z psowatymi: psami domowymi, lisami, szakalami i kojotami.
Rzadziej zdarzają się roślinożercy, w tym szczególnie konie i rogate zwierzęta takie jak jelenie i antylopy, a czasami ptaki.
Przeważają zwierzęta dzikie, jako symbole wolności i dzikości ucieleśniają instynkty, które na co dzień trzeba tłumić. Niektórzy Therianie mają jednak za teriotyp udomowione zwierzę.
Poważnym problemem na początku theriańskiej drogi jest udawanie. Niektórym trudno jest zaakceptować prawdę o sobie i wolą widzieć siebie jako bardziej popularne i pełne mocy zwierzę. To może się też dziać nieświadomie - dana osoba dostrzega tylko te zachowania, które odpowiadają jednemu gatunkowi zwierzęcia, nawet jeśli nie jest ono rzeczywiście jej teriotypem. Po jakimś czasie to mija i Therian najczęściej poznaje swoją prawdziwą naturę. Gdy myśli o tym zwierzęciu, czuje się najlepiej. Najłatwiej jest mu patrzeć jego oczami i nie czuje tego dyskomfortu co wtedy, gdy zachowywał się sztucznie i nienaturalnie.
Oprócz obserwacji własnych zachowań i uczuć podczas myślenia o danym zwierzęciu są też inne metody na poznanie teriotypu, np. zapisywanie i analizowanie snów, medytacja, szamańskie/astralne podróże.
Noname