Pokazywanie postów oznaczonych etykietą teriantropia. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą teriantropia. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 13 kwietnia 2015

Teorie - przyczyny teriantropii

Terianie zadają sobie pytania - co sprawiło, że są tacy, a nie inni? Nie znaleziono jeszcze przyczyn. To tylko domysły. Każdy ma swoje własne teorie, niektóre przeplatają się z innymi. Jedni wyjaśniają, że źródło ich stanu pochodzi ze sfery duchowej, inni, psychicznej, a niektórzy nawet tłumaczą teriantropię na sposób medyczny.

Opętanie według tej wersji w ciele Teriana znajduje się druga dusza, duch zwierzęcia. Pojawia się on nieproszony albo przywoływany świadomie podczas szamańskich rytuałów - jest wtedy nazywany totemem. Szaman potrafi nawiązać tak głęboką więź ze swoim totemem, że duch jego zwierzęcego przewodnika może udzielać mu swoich cech i wpływać na jego zachowanie.

Transgatunkowość to termin wymyślony przez Terian w odpowiedzi na "transseksualizm". Tak jak niektórzy czują się, jakby ich ciało do nich nie pasowało, powinno mieć inną płeć, tak Terianie czują, że ich ciało powinno mieć inny gatunek. W przeciwieństwie do poprzedniej teorii, Terian uważa, że to on jest zwierzęcą duszą, która z powodu tragicznej pomyłki trafiła do złego ciała.

Reinkarnacja popularna teoria, w której Therian wierzy, że był w poprzednim wcieleniu zwierzęciem, może nawet wielokrotnie, aż zachowania zwierzęcia utrwaliły się w nim i odcisnęły trwały ślad na jego duszy.

Geny niektórzy uważają, że ich kod DNA jest inny, niż u zwykłych ludzi. Przyczyny tego są różne. Między innymi zmodyfikowany gen z czasów, gdy ich przodkowie byli jeszcze prymitywnymi pół zwierzętami, przekazywany z pokolenia na pokolenie. Podobnie jest w przypadku indiańskich plemion, które wierzyły, że wywodzą się od swojego totemu - wilk czy niedźwiedź był ich praprzodkiem. Bardziej dziwne wytłumaczenie to pochodzenie z obcej planety.

Atypowa neurobiologia podobnie do poprzedniego. Jakaś część mózgu jest wykształcona inaczej, niż u zwyczajnych ludzi, co powoduje zwierzęce zachowania. Terianie ci uważają, że różnice między nimi a innymi ludźmi nie kończą się na duchowości, ale nawet ich ciało jest zbudowane inaczej.

Naturalny instynkt każdy jest nieprzebudzonym Terianem, a teriantropia to nic innego, jak koniec tłumienia silnych zwierzęcych popędów, które nie zanikły całkiem w procesie ewolucji.

Dar/Misja dusza zwierzęcia w ciele człowieka nie była przypadkiem - jego celem jest uratowanie swojego gatunku, ochrona środowiska, zbliżenie ludzi do natury

Naśladownictwo to wyjaśnienie teriantropii w psychologiczny sposób. Wiadomo, że młode zwierzęta (i ludzie) przywiązują się do tego, kogo zobaczą tuż po otwarciu oczu. Jeśli to będzie organizm innego gatunku, będą myśleć, że też do niego należą. Dzieci, które od najmłodszych lat wychowują się ze zwierzętami, często je naśladują i te zachowania mogą utrwalić się u nich na długie lata.

Autosugestia kolejne wyjaśnienie związane z psychiką. Tyczy się szczególnie tych, którzy po usłyszeniu o teriantropii dopiero zauważyli, że zachowują się jak zwierzę. Tak naprawdę oszukali swój umysł, wmawiając sobie, że są jednymi z nas, aż zaczęli w to wierzyć i zachowywać się tak, jakby to było prawdą.

Rozdwojenie jaźni czyli zaburzenia dysocjacyjne tożsamości. Naprawdę, niektórzy samych siebie posądzają o psychiczną chorobę. Możliwe, że są chorzy, ale to nie oznacza, że każdy Terian musi być. Istnieją ważne różnice między znanymi chorobami, jak likantropia i osobowość wieloraka, a teriantropią, ale to temat na następny wpis.
Łatwo powiedzieć. Wielu ludzi wydało na nas wyrok po tym, jak przeczytało kilka wpisów na jakimś blogu, na którym po raz pierwszy zetknęli się z teriantropią. W każdej grupie zdarzają się ludzie, którzy ją ośmieszają. Nie przeczę, że niektórzy są chorzy albo nie wiedzą, co mówią. Słysząc słowa "nie jestem ludzki" albo "czuję się jak zwierzę" pewnie wielu wyobraża sobie biednego człowieka z wielkim problemem z życiem w społeczeństwie, wahaniami nastroju i dziwactwami, z którymi co chwilę rzuca się w oczy. To nie jest prawda.
Chciałabym, aby teriantropia była w Polsce słowem bardziej znanym i wywołującym bardziej miłe skojarzenia. Tym, którzy oceniają innych, chociaż nigdy nie spotkali ich twarzą w twarz, napiszę - teriantropia jest "chorobą", w której kontrola nad swoim życiem i zachowaniami jest na tyle duża, że jeśli Terian tego nie chce, to prawie na pewno nikt nie dowie się, kim on jest. Może nawet świetnie radzić sobie w życiu i być liderem w grupie, w pracy, nie starając się podkreślać cech, które go odróżniają od reszty ludzi.

Noname





niedziela, 5 kwietnia 2015

Therianie, Otherkini i Furry

Witajcie.
Tym razem będzie o sprawach podstawowych, czyli różnicach między Otherkinami, Teriantopami i Furry. Therianie nie są jedyną grupą, która w jakimś stopniu identyfikuje się z istotami innymi niż człowiek. Chociaż bycie w jednej z tych grup nie wyklucza bycia w pozostałych, istnieją między nimi pewne różnice. Mam nadzieję, że ten wpis nakieruje Was na odpowiednią drogę w wyborze właściwej, najbliższej Waszym przekonaniom grupy.

Terianie - wiadomo -  są to osoby, które czują się do jakiegoś stopnia zwierzęce, na poziomie psychicznym albo duchowym. Mogą się czuć konkretnym gatunkiem zwierzęcia albo całkowicie, albo uważać, że są po części ludzcy, a po części nieludzcy. Najczęściej ukrywają to, kim są, bardzo skupiają się na swojej duchowości i zawsze identyfikują się z istniejącymi gatunkami zwierząt.

Otherkini - są podobni do Terian poza tym faktem, że uważają się duchowo nie za zwierzęta, ale za istoty fantastyczne - elfy, wróżki, smoki, wampiry albo obcych. Spotyka się tutaj też hybrydy, jak sfinksy, gryfy, taury. Ze względu na podobne przekonania, zazwyczaj żyją w zgodzie z Therianami.

Furry - inaczej futrzaki - to osoby zainteresowane tematem antropomorfizacji zwierząt. Przedstawiają siebie jako dwunożne zwierzęta o ludzkich cechach charakteru i odgrywają nimi role min. w grach rpg. Przebierają się też w kostiumy zwierząt - fursuity. W rzeczywistości tylko niektórzy utożsamiają się z tymi zwierzętami. To, co robią, robią dla zabawy. Futrzakiem zostaje się z wyboru i w każdej chwili można z tego zrezygnować, a Teriantropia to stan umysłu obecny od urodzenia.
Niektórzy Terianie udzielają się w społeczności Furry, albo są jednocześnie Furry - szczególnie ci, którzy posiadają fursuity. Wiele futrzaków krytykuje Terian , twierdząc, że "biorą to zbyt poważnie" i że "to posunęło się za daleko".

Chociaż terian i otherkinów można zaliczyć do jednej grupy, furry jest już inną sprawą. Jeśli lubicie zwierzęta, wilkołaki i zmiennokształtnych, uważacie za ciekawe łączenie cech ludzkich ze zwierzęcymi, możecie zostać futrzakami. Jeżeli poważnie myślicie o tym, że część Waszej duszy jest nieludzka, to znaczy, że jesteście otherkinami.

Noname.

wtorek, 31 marca 2015

Nowa autorka - Teriantropia a likantropia

Witajcie.
Jestem wilczą Therianką i od dzisiaj będę pomagać Therianowi w tworzeniu bloga. Będę się podpisywać jako Noname. Mam nadzieję, że uda mi się przekazać to, co wiem o wilkołactwie i teriantropii, w zrozumiały sposób i zachęcić Was do przychylnego i pełnego akceptacji spojrzenia na te interesujące zjawiska.


W tej notce opiszę dokładniej różnice między teriantropią a likantropią kliniczną. Na pierwszy rzut oka łatwo jest je ze sobą pomylić. W rzeczywistości różnice są bardzo duże.

Likantropia kliniczna jest często nazywana w skrócie likantropią. Jest to choroba psychiczna polegająca na tym, że chory myśli, że przemienia się w zwierzę, ale w rzeczywistości tak nie jest. Może też mówić, że jest zwierzęciem tylko duchowo, ale od Teriantropa odróżnia go to, że nie panuje nad swoim zachowaniem i może być niebezpieczny. Likantrop nie musi czuć się wilkiem. U jednego chorego można stwierdzić zachowania, które mogą odpowiadać różnym gatunkom zwierząt, np. wyją, prychają, szczekają, drapią jak koty. Nie chodzi im tyle o czucie się wilkiem, co o czucie się zwierzęciem. Jest to choroba, która sprawia, że dana osoba wcale nie kryje się ze swoimi zachowaniami, często traci nad sobą kontrolę i atakuje bliskich. Dzisiaj występuje rzadko.

Teriantropia to stan umysłu. Therianie mają dużą kontrolę nad swoimi zachowaniami. Z wiekiem każdy z nich uczy się nad nimi panować. Nie są niebezpieczni, wielu z nich nie zwierza się w ogóle z bycia teriantropem, za to likantropii klinicznej nie da się przeoczyć. Mają też konkretny gatunek zwierzęcia, z którym się identyfikują, potrafią wywoływać duchowe przemiany według swojej woli, a ich głównym zajęciem nie jest atakowanie stad, tylko pomoc zwierzętom i środowisku naturalnemu na różne sposoby.


Noname

poniedziałek, 5 stycznia 2015

Dojrzewanie wilkołaka (odkrywanie teriotypu)

Witam Was.
Sam jako dziecko często naśladowałem (może to złe słowo) - lubiłem bawić się w naśladowanie zwierząt. W domu od mojego urodzenia był duży pies, było to dla mnie normalne. Uwielbiałem przyrodę, choć z racji, że pochodzę z dużego miasta nie miałem jej na co dzień.
Kochałem i kocham zwierzęta oraz naturę, wokół której mogę teraz mieszkać i blisko się z nią 'zaprzyjaźniać'.
W wieku 5-6 lat, gdy sprowadziliśmy się do otuliny Parku Narodowego (dla dociekliwych podpowiedź: najmniejszego w Polsce), zacząłem zauważać rzeczy, które dla moich rówieśników były nieistotne/niezauważalne. Już wtedy wiedziałem, że jestem inny, choć Rodzice (jak to rodzice) nie traktowali tego wtedy poważnie. Wiedziałem, że 'coś we mnie siedzi', jednak nie wiedziałem co.
Nadszedł wiek dorastania, zaczęły się kłopoty. Tępiłem moją naturę, jak to zwykle wg ludzkiej zasady - "jak nie wiesz co to jest, lepiej to zniweluj". Do tego miałem problematyczne dla nastolatka poczucie wyróżniania się, co niezbyt dobrze wpłynęło na moje relacje z rówieśnikami.
Ale nadszedł czas oświecenia - czas dostępu do sieci Internet (wtedy jeszcze wg wymogów, pisanej z wielkiej litery). A może inaczej - wtedy nauczyłem się z niej umiejętnie korzystać.
Wyszukałem mój 'problem' i zrozumiałem. Odkryłem, że na świecie są ludzie tacy jak ja, żywi, realni. Wtedy też wszystkie sprawy obrały zupełnie nowy obrót - wszystko zaczęło się porządkować. Wiedziałem na czym stoję. Wilk, który pojawiał się dotąd na różnych płaszczyznach życia, jakby nie mogąc znaleźć miejsca idealnego, pojawił się na płaszczyźnie mojej tożsamości (jest mu teraz tam dobrze i się stamtąd nie rusza). Chcę tu podkreślić, że swojego teriotypu nie odkryłem od tak, od ręki. Był to długi proces, trwający od urodzenia.
Jeśli nie czujesz w sobie zwierzęcia, nie jesteś w stanie pojąć jak można dzielić duszę ze zwierzęciem (albo wręcz duchowo nim być), nie przejmuj się. Każdy człowiek nie poznał siebie do końca, jest więc pole do popisu, dodatkowo ludzie też często skrywają w sobie bestie.
Zainteresowanych bardziej theriantropią zapraszam do odwiedzenia polskiej encyklopedii (leksykonu) na ten temat: http://teriantropia.pl/.
A potem wracajcie do mnie, bo mam nadzieję niedługo, znów sypnę jakimś tekstem.
Therian.

poniedziałek, 28 kwietnia 2014

Jak rozpoznać czy jesteś wilkołakiem?

Witajcie!
Dostałem dość ciekawe pytanie. Odpowiedź też zdaje się taka być, więc jej udzielę.
A więc - jak poznać, że jest się therianem?
Teriotyp (zwierzę) najczęściej ujawnia się w wieku dorastania. W tym wypadku samo przez się rozumie, że młodymi likantropami są najczęściej nastolatkowie. Jeśli masz objawy które sprawiają, że zaczynasz się interesować tymi sprawami i chcesz się upewnić czy jest to obiaw theriantropii czytaj dalej.
Młode wilkołaki często mają problemy z opanowaniem swojego daru. Nadmierna aktywność zmysłów oraz silne popędy mogą przeszkadzać w codziennym życiu. Mówię tutaj szczególnie o wyczulonym zmyśle wzroku słuchu i węchu - choć to zjawisko jest bardzo często niewłaściwie wykorzystywane przez producentów z Hollywood.
Oprócz wyostrzonych zmysłów, młodego likantropa może interesować las. Naturalne lgnięcie do natury to podstawa. Wbrew popularnym plotkom nie zdarza się aby nastolatki zamieniały się wilki i hasały i beztrosko po lesie. Całkowita przemiana - wg mnie - jest oczywiście nie możliwa, a - wg niektórych - zdarza się niezmiernie rzadko. To wszystko kwestia podejścia i potrzeby bodźców które podniecają nasze zwmysły i pozwalają motywować do działania i egzystencji.

Pozdrawiam Was serdecznie,
Therian.