sobota, 16 marca 2019

Początki shiftowania. Jak sobie radzić?

Raczej nie mam klasycznych shiftingów. To znaczy, czasem pozwalam sobie na "tryb psi", samemu lub wśród psów albo przyjaciół, albo odwrotnie - celowo powstrzymuję Psa, ale chyba nie są to radykalne przemiany jakie niektórzy opisują. Czasem bawię się wśród psów jak jeden z nich, ale nie tracę kontroli i ktoś z zewnątrz niczego by nie zauważył. Może czasem coś sprowadzi mnie do rzeczywistości ludzkiej, albo czasem Pies nie daje mi spokoju... nie wiem, ciągle to dla mnie trochę nowe. Może czasem przyjdzie jakaś psia myśl jakby z innej strony.. nie jestem pewien. Zresztą sam wiesz, trudno to opisać.
Ciężko, to prawda.

I dobrze, że pozwalasz sobie na swój "psi tryb", nie zaniechaj tego. Szczególnie w pierwszym okresie świadomej, teriańskiej drogi, powinieneś doświadczyć tego, co w Tobie zwierzęce, w tym właśnie przemian, czyli shiftów. Tłumienie i brak ich akceptacji na tym etapie mogą uniemożliwić Ci prawidłowo odkryć swoje nowe skłonności, potrzeby i możliwości. Tak więc pozwól sobie poczuć każdą, nawet najsubtelniejszą przemianę. Rozpoznać i doznać ciągot, zaakceptować je, choć na pierwszy rzut oka wydawać by się mogły tak bardzo absurdalne, tak bardzo nieczłowiecze, tak bardzo dziwne. To jest część Twojej natury, nie odtrącaj jej. Daj się porwać w wir tego niezwykłego, obcego Ci do tej pory świata, a może zdarzy się tak, że odkryjesz coś nowego na swój temat; coś co pozwoli Ci się relaksować w całkiem odmienny niż dotąd sposób, coś co pozwoli przez chwilę nie myśleć, poczuć się bardziej zwierzęcym, tu i teraz, nawet w zaciszu swojego małego mieszkania w bloku, w centrum wielkiego miasta.

Ciężko zaakceptować sam fakt shiftowania, jeszcze ciężej pogodzić się z nim w momentach których najmniej się go spodziewamy.

Pragniesz, cieszysz się, znosisz zawód, marzysz lub przeżywasz tragedię - ludzkim odruchem jest manifestacja swoich emocji: podniecenia, śmiechu, irytacji, zadumy czy płaczu. Zapominasz jednak, że zwierzęta również je odczuwają, w tym Twoje zwierzę, które pragnie manifestować razem z ludzkim bratem. Jest Tobą, czuje co Ty; przy silnych emocjach chcesz pokazać, że przeżywasz otaczające Cię zdarzenia. I to jest dobre, zdrowe. Mówi się przecież, że nie wolno tłumić swoich emocji, że trzeba się otworzyć i dać im ujście.

Zdaję sobie sprawę, że emocje teriańskie potrafią być spotęgowane wielokrotnie, do tego stopnia, że wynikające z nich shifty mogą przerażać. Szczególnie, gdy należą do młodego jeszcze zwierzołaka. Nakładają się na nie bezlitosne ramy ludzkiego społeczeństwa, które nie zawsze zdolne są objąć szalejące w nas poruszenia. To wszystko zdaje się być idealną wymówką dla chęci pozbycia się i stłumienia ich na zawsze; wszak po co nam dwa zestawy objawów tych samych emocji? Musimy potraktować się nieco ulgowo i podejść do tematu z cierpliwością; samoistne shifty potrafią być problematyczne ale istnieją pewne rozwiązania.

Po pierwsze, zastanówmy się, czy jest sens tłumić shift w sytuacji która tego nie wymaga. Załóżmy hipotetyczny bieg wydarzeń, w którym idziesz chodnikiem obok ruchliwej ulicy i widzisz psa z właścicielem, przechodzących na przejściu dla pieszych. Człowiek ciągnie zwierzaka i podnosi na niego głos by się pospieszył, w momencie gdy on widocznie boi się warczących obok pojazdów. Każdy, obdarzony przeciętną empatią człowiek będzie współczuł zwierzakowi i czuł gniew w stosunku do jego właściciela. Ty, jako terian, w tej sytuacji możesz poczuć nieodpartą chęć warknięcia. Pytanie: dlaczego masz sobie tego odmówić w tej sytuacji? Rozważ kim jesteś i kogo powinieneś tu reprezentować, a jeśli dalej się wstydzisz reakcji ludzi pomyśl, kto na ruchliwej ulicy mógłby to usłyszeć.

Co jednak w sytuacji, która wymaga od nas pełnej kontroli nad naszym ciałem? Tu pomocna może okazać się medytacja. Za jej pomocą możesz niejako powrócić do trapiących Cię sytuacji; znów poczuć emocje i w nich się zanurzyć. Wymaga to odrobiny praktyki, ale tą metodą ponownie możesz wywołać shift, tym razem będąc na niego przygotowanym. Poczuć nie tylko jego zewnętrzną postać i pozwolić jej trwać i wybrzmieć, ale także zrozumieć jego pochodzenie. Dzięki temu, następnym razem w podobnej sytuacji będziesz przygotowany by ewentualnie powstrzymać jego uzewnętrznienie.

wtorek, 12 marca 2019

Co się stało?

Drodzy.

Dużo czasu upłynęło, odkąd ostatni raz tu pisałem. Ten czas nieobecności to gnijący owoc moich zaniedbań, ignorancji, zmęczenia i lenistwa. Mówię celowo - gnijący, gdyż skutki wymienionych poczynań cały czas pokutują w moim życiu. Nie jest nimi tylko narastające poczucie winy wynikające z porzucenia tego bloga, w tym Was, bo zaniedbania sięgnęły o wiele głębiej we mnie, tworząc trudne do naprawy zniszczenia.

Kto czytał bloga wcześniej, ten może pamięta jeden z moich wpisów, w którym mówiłem:

Sądzę też, że natura człowieka i wilka w moim przypadku dopełniają się, tworząc jedność. Jak to w przyrodzie, wszystko jednak dąży do równowagi; Wilk daje o sobie znać kiedy Człowiek obżera się jak świnia i siedzi w domu jak mysz w norze, nieruchomo, bo wygodnie.
Tak samo jednak człowiek; dźga Wilka i staje mu na ogonie kiedy ten, prowadzony instynktem robi coś, czego by później żałował.
Z tego wynikałoby, że ów Wilk i ów Człowiek bardzo się różnią; na różne sposoby żyją i różnie zaspokajają swoje potrzeby. Jednak natura nie stworzyłaby czegoś wewnętrznie sprzecznego, czegoś co nie bilansowałoby się u podstaw swojego istnienia. Wilk i Człowiek żyją razem, w jednym ciele i umyśle. Gdy jeden dominuje przez dłuższy czas, prędzej czy później drugi przejmie pałeczkę.

W moim przypadku, przez ostatnie dwa lata nie potrafiłem doprowadzić się do porządku. Nie potrafiłem zastosować wszystkich tych porad, które przemycałem Wam gdzieniegdzie na tym blogu. Zapomniałem o naszej Sprawie, o tym jak istotny wkład w moje życie wnosi mój Wilk. Tłumaczyłem się sam przed sobą, że o nim pamiętam, wmawiałem sobie, że go czuję i że gdzieś tam jest. Chciałem wierzyć, że wiernie czeka, aż Człowiek odda mu choć na chwilę strumień świadomości, przysłowiową pałeczkę. Nie doczekał tej chwili.

Prawda jest taka, że mój Wilk ucichł. Od dawna już nie odzywa się do mnie. Choć po ostatnim powrocie do medytacji wyraźnie czuję, że tam jest, wydaje się być pogrążonym w bardzo głębokim śnie, z którego wybudzić mogę go tylko ja sam. Moim marzeniem jest teraz znów go usłyszeć i znów żyć z nim, być nim. Potrzebuję tego - to kilka lat dało mi do zrozumienia, że nie mogę po prostu "być"; to dla mnie nic nie oznacza. Naczynie, którym jestem obecnie, choć z zewnątrz wyglądające na zadowolone z życia i swojej sytuacji, tak naprawdę jest pozbawionym sensu, pustym kawałkiem ludzkiej gliny, na którego dnie spoczywa pogrążony w głębokim śnie, cień Wilka.

Z lekkim przerażeniem zauważyłem dziś również bardziej przyziemy fakt: obecnie W szponach Likaona oraz artykuł o Teriantropii na polskiej Wikipedii (tłumaczenie mojego autorstwa z wersji angielskiej serwisu) są jedynymi źródłami wiedzy o tym temacie w polskim internecie. Jeśli jestem w błędzie, napiszcie - mam nadzieję, że się mylę.

Prośbę o komentarz, kieruję do Was dzisiaj również z nadzieją, że ktoś tutaj jeszcze zagląda, choć mając na względzie ponad dwa lata które upłynęły od ostatniego postu tutaj, nie zdziwię się, jeśli wszyscy już zapomnieli o tym miejscu. Niemniej, jeśli to czytasz, zostaw po sobie ślad pod spodem, to dla mnie dość ważne w kontekście moich dalszych internetowych działań.

Ave.

sobota, 2 kwietnia 2016

Indywidualizm

Jungowski "Cień" to archetyp zwierzęcej, ciemniejszej strony osobowości. My, Terianie, jesteśmy z nim silniej połączeni niż reszta ludzi. Ale Cień to treści, które nie mogą być zaakceptowane w społeczeństwie, są powszechnie krytykowane i wypierane. Presja otoczenia jest jedną z przyczyn, dlaczego tak wielu odrzuca swoją naturę i pozostaje nieprzebudzonymi. Zależnie od tego, jak mocna jest czyjaś zwierzęca strona, każdy Terian przeżył w jakiś sposób konflikt między swoim teriotypem a wymaganiami ludzkiej rzeczywistości.
Ale tytułowe słowo kieruję nie tylko do Terian i nie tylko ich pragnę do niego przekonywać. Każdy młody człowiek, który czuje się inny od reszty i jego wyjątkowość wystawia go na cierpienie, niech czyta uważnie: piszę ten esej ze swojej perspektywy, ale zachęcam Was, byście spróbowali żyć przez pewien czas według tych rad.
Problemem wyjściowym jest nasza inność. Sytuacja nienawiści i drwiny z naszych zachowań, zainteresowań, nawet po prostu charakteru, który "powinien być normalny". Drogi są dwie. Łatwiejsza to przystosowanie, a trudniejsza to bunt. Oceńcie swoje możliwości i siłę, a jeśli jej nie macie, zastanówcie się, jak można ją w sobie wzbudzić. Potrzeba odwagi, aby pozostać sobą, ale indywidualizm jest jedynym godnym rozwiązaniem.
Słabi ludzie zmieniają się zgodnie z czyjąś wolą, najczęściej z powodu strachu, stając się częścią bezimiennego tłumu. To, co najbardziej odcina się od normy, będzie stępione, chyba że zachowacie swoją dumę i nie będziecie zajmować się spełnianiem oczekiwań innych. Zachęcam do nieustannego postępowania według własnych wartości i nie żałowania ludzi, którzy nie są w stanie zaakceptować Was takimi, jakimi jesteście. Myślcie samodzielnie, oceniajcie sprawy sami i dbajcie o swoją samoocenę, bo teriantropia powinna być raczej powodem do dumy, jako coś odróżniającego Was od szarego tłumu.
Nie chciałabym widzieć wilków, które zapytane kulą uszy i zastanawiają się gorączkowo, jak uniknąć szczerej odpowiedzi.

czwartek, 31 marca 2016

Uzależnienia. Dlaczego jesteśmy bezradni

To nas gubi. Idiotyczne przyzwyczajenia, często owiane mgiełką przyjemności. Tłumaczymy się sami sobie, że przecież możemy skończyć z nimi kiedy chcemy i właśnie - to jest przyczyną niepowodzenia. Przekonanie o tym, że jesteśmy wolni, samodzielni i poza granicami słabości i uzależnień to czynnik decydujący o naszych wyborach. Bo przecież jak wyciągnąć z oka belkę, ktorej nie widzimy?
Czy bycie Therianem pomaga w takiej sytuacji? Myślę, że tak. Ale człowiek i ludzka natura biją się o władzę nad ciałem. Lenistwo - cecha tak ludzka, często góruje i pobudza odpowiednie części umysłu, byśmy byli czyści i "wybieleni" sami przed sobą. Bo przecież problem którego nie widać - nie istnieje. Posługując się przysłowiem - zamiatamy nasze przyzwyczajenia i uzależnienia (rzeczy negatywne, które krzywdzą nas fizycznie lub psychicznie) pod dywan zapomnienia pogrążając się w nich i często opadając z nimi na dno.
Therianie mają to ułatwienie, ze theriotyp walczy o ich życie. Znów jednak pojawia się kwestia przekonania o swojej wyższości i niezależności w tej kwestii.
Dlatego tak ważna jest świadomość. Bądźmy przed sobą szczerzy - grajmy w otwarte karty. Tak - tak, nie- nie. Tak - jestem uzależniony, nie - nie, odmawiam - to mi szkodzi. Taka postawa i świadomy wybór pomogą w walce dwóch natur, w której może być tylko jeden zwycięzca.

wtorek, 29 grudnia 2015

Rozwój

Człowiek rozwija się przez całe życie. Tak samo my. Nasza ludzka część dąży do rozwoju, zdobywania nowych umiejętności, nie lubi zastoju i pragnie wykorzystywać zdobytą w przeszłości wiedzę. 
To nic złego, tak sądzę. Sądzę też, że natura człowieka i wilka w moim przypadku dopełniają się, tworząc jedność. Jak to w przyrodzie, wszystko jednak dąży do równowagi; Wilk daje o sobie znać kiedy Człowiek obżera się jak świnia i siedzi w domu jak mysz w norze, nie ruchomo, bo wygodnie.
Tak samo jednak człowiek; dźga Wilka i staje mu na ogonie kiedy ten, prowadzony instynktem robi coś, czego by później żałował.
Rozwój to zrozumienie i trwanie w tym, co się zrozumiało. Pamiętam, gdy na początku bałem się tego co odkryłem. Bałem się, że moja niezwykłość jaką jest mój teriotyp zniknie, mój wewnętrzny Wilk znudzi mi się lub z niego wyrosnę. Nie stało się tak. Niezależnie jaką teorię na temat Teriantropii przyjmiemy, jedno jest pewne - jeśli pozwalasz współistnieć obu naturom, nie tłamsisz żadnej i nie dyskryminujesz, możesz być pewny, że wszystko będzie tak, jak być powinno.
Rozwój to także pogłębianie swojej natury, dochodzenie do prawdy o sobie. Każdy z nas jest inny, nie da się stworzyć jednolitej zasady określającej nas dogłębnie. Można powiedzieć, że człowiek to małpa z dwoma nogami i rękami, 20 palców, wyprostowany, choć zdarzają się zgarbieni, lecz czy to opisze nas dogłębnie? Nasze pochodzenie, marzenia, dążenia, pogląd na świat?

Przyszła mi dziś nieodparta chęć podzielenia się tym z Wami. Czy ktoś czyta jeszcze tego bloga?

T.

środa, 29 kwietnia 2015

Jak przemienić się fantomowo

Przedstawię sposób na fantomową przemianę - dla tych, którzy marzą o tym, by poczuć się sobą i dla tych, którzy po prostu są ciekawi. Całkiem możliwe, że to uda się też nie-therianom, skoro cała przemiana odbywa się w psychice zmieniającego.
Przypomnienie - phantom shift polega na fizycznym odczuwaniu części ciała, których w rzeczywistości nie ma. Może dotyczyć kończyn fantomowych albo całego ciała. To uczucie potrafi być bardzo silne, a niektórzy twierdzą, że niematerialne kończyny są dla nich widoczne. Inni ludzie nie widzą ich i nie mogą ich poczuć. Wszystko to therian robi tylko dla siebie, dla przyjemności z chwilowego bycia swoim teriotypem.
Zajmowałam się tym trochę. Wiele razy osiągałam delikatne ph-shifty. Uczucie znikało wtedy, gdy przestałam skupiać myśli, ale jestem pewna, że jeśli będzie się o tym myśleć bardzo często, przemiana będzie permanentna. Według relacji niektórych Terian, czują oni swoje kończyny fantomowe nawet podczas codziennych zajęć. Gdy usłyszą szmer, odruchowo próbują odwrócić uszy w stronę dźwięku, a gdy siadają przy biurku, uważają na ogon.
Pisząc ten wpis posłużę się swoim doświadczeniem, RTA i tym, co przeczytałam na angielskich stronach, ale nie obiecuję, że na każdego będzie tak samo działać.

Do tego typu przemiany nie potrzeba magii ani żadnych nadprzyrodzonych zdolności. Wystarczy zrozumieć, na czym to polega i wejść w odpowiedni stan umysłu - to sprawia najwięcej problemu, ale gdy już będzie się to robić w odpowiedni sposób, wystarczy tylko skupienie i systematyczność. W dużym skrócie - fantomowa przemiana polega na przekonaniu swojego mózgu, że zamiast ludzkiego ciała mamy zwierzęce. Myślenie o tym, że odczuwamy zwierzęce ciało, ma być tak częste, że aż stanie się nawykiem. Nie wolno oczekiwać zmiany! Trzeba myśleć, że ona już nastąpiła, jakby to było coś przeszłego.

Łatwiej będzie zacząć od mniejszej części ciała, jak pazury.

1. Usiądź w odosobnionym miejscu, najlepiej w otoczeniu czynników, które silnie na ciebie oddziałują, np. zdjęcie wilka albo wilczych pazurów, odpowiednia muzyka i półmrok. Rozluźnij ciało. Oddychaj głęboko i powoli, ignoruj swoje myśli.
2. Powoli przenieś uwagę na swoje dłonie. Jak je odczuwasz? Jak na co dzień o nich myślisz? Zapewne z obojętnością. Pomyśl teraz, że zamiast dłoni masz łapy i pazury. Przyjmij to bez emocji, bo przecież to naturalna część twojego ciała.
3. Pogłębiaj uczucia. Staraj się jak najlepiej poczuć materię pod swoimi pazurami, ale nie napinaj mięśni, mają być rozluźnione. Niech uczucia będą żywe. Próbuj też wizualizować. Bądź spokojny i pewny siebie, nie podekscytowany ani zniecierpliwiony. Nie myśl o przyszłości ani swoich celach, nie oczekuj, najlepiej zapomnij o słowie "przemiana". Uwierz w to, że ona już się wydarzyła. Fizyczna przemiana.
4. Będziesz czuć, że to, co stworzyłeś w wyobraźni, zaczyna żyć własnym życiem, tak realistyczne staną się uczucia. Będą coraz silniejsze. Możliwe jest ciepło albo delikatne mrowienie dłoni. Gdy otworzysz oczy, wszystko się skończy. Możliwe też, że twoja uwaga zacznie odpływać, zanim dotrzesz do tego etapu. Przerwij medytację, jeśli nie możesz się skupić. Jeżeli i tak wiesz, że ci to nie wychodzi, lepiej jest nie tracić czasu i spróbować innym razem. Robienie czegokolwiek na siłę nie przyniesie efektów.
5. Wejdź między ludzi. Gdy patrzysz na swoją dłoń, wizualizuj pazury. Tak bezmyślnie, nie zastanawiaj się nad tym. Gdy bierzesz coś do ręki, zwróć uwagę na to, jak czubki pazurów wbijają się w materiał, ułatwiając ci jego chwytanie. Zastąp nimi widok ludzkich paznokci i na nic nie czekaj. Jeżeli chcesz uzyskać odpowiedni stan umysłu, zastanów się, w jaki sposób odczuwasz ludzkie ciało i jak o nim myślisz. Wilcze będziesz odbierać w identyczny sposób.

Na co dzień staraj się myśleć o pazurach jako o swoich nowych paznokciach. Oprócz tego w wolnym czasie medytuj i skupiaj się na uczuciach. Jeśli nie zwątpisz, naprawdę uwierzysz i będziesz unikać przerw w swoich wyobrażeniach, utworzysz kończynę fantomową. Można wtedy zauważyć delikatne wyostrzenie paznokci i ich szybszy wzrost, albo nawet zmianę koloru, ale spokojnie - nic innego nie wyrośnie ci z palców.
Brak jakichkolwiek fizycznych uczuć podczas tej medytacji oznacza, że coś jest robione źle.
Kończyna fantomowa utrzymuje się jakiś czas. Jeśli zaprzestanie się wizualizacji i zacznie myśleć o tym, że ma się normalną ludzką kończynę, zniknie.

Jeśli to się w ogóle komuś przyda - tym sposobem próbowałam wywołać fizyczną zmianę... I to jest mniej więcej jedna dziesiąta tego, co można napisać o tym typie przemiany.

----
Przydatna lektura: Prawo Przyciągania, techniki Twórczej Wizualizacji, teksty o afirmacjach i autosugestii

Noname

środa, 22 kwietnia 2015

Żargon

Wyjaśnię tutaj terminy używane w środowisku terian (a także otherkinów i furry). Będzie dużo angielskiego:

Teriomorfizm lub Zoomorfizm- posiadanie przez bóstwa cech zwierzęcych (np. bóg egipski Anubis - głowa szakala, Bastet - głowa kota), dla terian ma trochę inne znaczenie - posiadanie pełnej zwierzęcej postaci
Antropomorfizm - posiadanie ludzkich cech, postać antropomorficzna (anthropomorphic) jest pół człowiekiem, pół zwierzęciem. Od zwykłego zwierzęcia różni się poruszaniem na dwóch łapach i wyprostowaną sylwetką. Często może chwytać przedmioty jak człowiek i posiada ludzką mimikę.
Feral - postać w pełni zwierzęca, synonim teriomorfa i zoomorfa
Hybryda - połączenie kilku gatunków, np. sfinks - lew o ludzkiej głowie, centaur - człowiek o tułowiu konia
Taur - rodzaj postaci posiadającej zarówno ludzki jak i zwierzęcy tułów, na ich połączeniu znajduje się para dodatkowych kończyn
Morfizm - oznacza mieszanie się cech różnych gatunków
Niemorfizm - niemorf to zwierzę, które mówi, myśli i zachowuje się jak człowiek, ale nie ma fizycznych cech ludzkich, albo odwrotnie.
Fenotyp (phenotype) - stara nazwa teriotypu
Zmiennokształtny (shapeshifter) - osoba, która potrafi się przemienić fizycznie, choć czasami nazywa się tak wszystkich terian
Wycie (howl) to spotkanie terian, szczególnie o wilczym teriotypie. Spotkanie kocich teriotypów to Meow albo Yowl, a jaszczurczych - Hiss (ang. syczenie)
Zgromadzenie (gathering) to spotkanie otherkinów
Greymuzzle ( szary pysk) - theriański odpowiednik Starszego (Elder) oznacza osobę przebudzoną od dłuższego czasu (nawet 10 lat), szanowaną przez innych Terian ze względu na jej doświadczenie i wiedzę
Starszy (Elder) - wampir albo inny Otherkin udzielający się w społeczności otherkinów od długiego czasu
Przebudzenie (Awakening) - uświadomienie sobie, że posiada się nieludzką duszę. Może to być nagłe i drastyczne albo powolne, trwające miesiącami odkrywanie swojej tożsamości. Niektórzy od najmłodszych lat są przebudzeni i odczuwają swoją inność już w wieku dziecięcym. Najczęściej przebudzenie następuje w okresie dojrzewania, kiedy wszystkie ludzkie istoty bardziej skupiają się na swoich wewnętrznych odczuciach.
Pozer - osoba udająca Teriana, kiedy w rzeczywistości nim nie jest. Deklaracje o posiadaniu nadludzkich umiejętności, w tym fizycznej przemiany, są jej charakterystycznymi zachowaniami.
Polytherian (Polywere) - terian posiadający kilka teriotypów
Cladotherian - terian, który nie utożsamia się z konkretnym gatunkiem zwierzęcia, np. wilk szary, ale wszystkimi gatunkami z danej rodziny, np. psowate
Contherian - osoba, która nie doświadcza przemian i jest stale w stanie pomiędzy zwierzęciem a człowiekiem - w jej zachowaniach przeplatają się wpływy jednego i drugiego. Możliwe są bardzo łagodne wahania, ale poważniejsze shifty nie występują.
Suntherian - osoba, której ludzka osobowość jest w pełni zintegrowana z teriotypem, więc nie doświadcza przemian. Od Contheriana różni się tym, że nie posiada dwóch stron natury, ludzkiej i zwierzęcej, ale jedną - łączącą w sobie cechy obu. Dlatego nie ma w co się przemieniać - "czysta" zwierzęca natura u Suntheriana nie istnieje.
Were - dawne określenie Terian, które obecnie wyszło z użycia. Teraz odnosi się raczej do osób potrafiących się przemieniać. Nie ma odpowiednika w języku polskim, choć najbliżej mu do cząstki "kołak". Werewolf to wilkołak, Werecat - kotołak, a Werebear - niedźwiedziołak.

poniedziałek, 20 kwietnia 2015

Przemiany - definicje

Przemiana (ang. shift, czyli zmiana) to chwila w której teriantrop staje się bardziej zwierzęcy niż zazwyczaj, pod względem psychicznym, duchowym albo fizycznym. Pozwala sobie wtedy na nieskrępowane zwierzęce zachowania, które tłumił w miejscach publicznych. To nie znaczy, że normalnie jest stuprocentowo ludzki, tylko jego zwierzęcość nie uzewnętrznia się w żaden sposób i pozostaje tłumiona, świadomie albo nieświadomie.
Nie wszyscy Terianie doświadczają shiftów - ich zwierzęca część może być na przykład tak zintegrowana z ludzką osobowością, że przez cały czas znajdują się w tym samym stanie - nie zachowują się bardziej ani mniej zwierzęco.

Przemiany mogą być wywołane celowo albo niezamierzone, pojawiające się w momentach silnych emocji. W drugim przypadku jest je trudno kontrolować. Mogą być delikatne, tak że otoczenie ich nie dostrzeże, albo silne do takiego stopnia, że teriantrop nie kontroluje swoich zachowań niezależnie od miejsca, w którym się znajduje i traci ludzką świadomość. Najczęściej jednak przemiany są łagodne i dużo pracy wymaga od teriana pełne poznanie swojej tożsamości i ukrytych potrzeb.

Mentalna przemiana (mental shift, m-shift) - najczęściej wymieniana, polega na tym, że umysł teriana upodabnia się do umysłu teriotypu i zaczyna się on zachowywać jak zwierzę. Zamiast myśleć jak człowiek, słowami, myśli za pomocą obrazów, uczuć, zapachów. Instynkty stają się silniejsze, pojawiają się potrzeby takie jak głód mięsa. Jeśli zostanie sprowokowany, może warczeć albo reagować na inny zwierzęcy sposób.
Mentalną przemianę mogą wywołać silne i nagłe emocje (gniew, strach, pożądanie), kontakt z innymi terianami i zwierzętami, zdjęcia i filmy teriotypu, muzyka, przebywanie w naturalnym środowisku i in.

Sensoryczna przemiana - często spotykany typ przemiany, w której stan umysłu teriana zmienia się na bardziej zwierzęcy. W przeciwieństwie do mentalnej przemiany, nie polega to na zachowywaniu się jak zwierzę, ale na odbieraniu bodźców na jego sposób. Jest to trudne do wyobrażenia dla kogoś, kto nigdy tego nie doświadczył. Sensoryczna przemiana polega na zmianie stanu świadomości na zwierzęcy - myśli się wyciszają, a wyostrza się uwaga, terian skupiony wtedy na odbieraniu bodźców z zewnątrz może odczuwać, jakby polepszały mu się zmysły. Jest to podobny stan umysłu do tego, który osiąga się podczas pewnych medytacji. Dla osób które nie są terianami, a są ciekawe, jakie to uczucie, polecam ćwiczenie Świadomości Świadka. Dlaczego zostało to zaliczone do teriańskich przemian? Dlatego, że myślenie jest cechą ludzką, a zwierzęta, bardziej skupione na doznaniach zmysłowych prawdopodobnie przeżywają świat na właśnie taki sposób.

Fizyczna przemiana (physical shift, p-shift) - jak łatwo się domyślić, to poważna zmiana ciała na wzór zwierzęcego. Całkowita albo częściowa (pazury, ogon, uszy, pysk). Nazwa istnieje, ale w praktyce prawdopodobnie nikt nie jest w stanie jej wykonać i nie ma na nią dowodów. To najbardziej kontrowersyjny typ przemiany, niewielu wierzy w możliwość jej wykonania. Są oczywiście tacy, którzy twierdzą, że im się to udało, ale nie dali na to dowodów.

Fantomowa przemiana (phantom shift, ph-shift) - odczuwanie części ciała zwierzęcia mimo braku rzeczywistej przemiany. Nazwa pochodzi od zjawiska kończyn fantomowych obserwowanego u ludzi po amputacji, którzy nadal czują obecność utraconej części ciała. Terianie najczęściej nie widzą swoich kończyn fantomowych i wiedzą, że w rzeczywistości one nie istnieją.

Cameo shift - zdarzająca się czasami przemiana w zwierzę nie będące theriotypem

Astralna przemiana (astral shift) - przemiana, która wykonywana jest na planie astralnym, w której ciało astralne jest przekształcane w postać teriotypu. Wymaga wyjścia duszy z ciała, czyli oobe.

Dream shift -  przemiana, która dzieje się we śnie. Zalicza się do niej sny o byciu teriotypem, przemienianiu się w teriotyp albo zachowywaniu jak on, nawet jeśli ma się ludzkie ciało. Jeżeli ktoś śni o tym, że jest zwierzęciem, nie oznacza to jednak, że musi być terianem - takie sny zdarzają się u wszystkich ludzi.

Auralna przemiana (aura shift) - przekształcenie się aury z ludzkiego kształtu w kształt teriotypu.

Słyszy się też (przynajmniej teoretycznie) o :

Bilokacja (bi-location shift) -  związana jest z parapsychicznymi zdolnościami zmiennokształtności i bilokacji. Bilokacja to umiejętność zmaterializowania drugiego ciała, do którego przenosi się dusza i odwiedza różne miejsca, podczas gdy oryginalne ciało spoczywa w bezruchu. Tą zdolność mieli podobno niektórzy święci. W przypadku terian zmaterializowane ciało nie jest ludzkie, ale zwierzęce. Ludzkie ciało leży bezwładnie w stanie podobnym do śmierci, podczas gdy dusza teriana odchodzi w ciele żywego i materialnego zwierzęcia. Jeśli zwierzęca forma doznaje ran, pojawiają się one na ludzkiej, a jeśli umiera, to ludzkie ciało też umiera. Podczas bilokacji zmiennokształtny nie różni się od zwykłego zwierzęcia, może polować, jeść, jest w pełni materialny i widzialny.

Possesion shift (posiadanie, opętanie) - wysłanie duszy do ciała zwierzęcia i kierowanie nim. Od bilokacji różni się tym, że zwierzęca postać nie jest zmaterializowana. Może pochodzić albo od martwego zwierzęcia, albo od jeszcze żywego - wtedy jest się w jednym ciele razem z duchem zwierzęcia. Właściciel ciała może walczyć o kontrolę nad nim i musi być odsunięty, jeśli terian chce działać bez zakłóceń. To niebezpieczny i trudny typ przemiany. Zmiennokształtny staje się związany ze zwierzęciem i czuje się osłabiony albo choruje, kiedy zwierzę jest ranne.


poniedziałek, 13 kwietnia 2015

Teorie - przyczyny teriantropii

Terianie zadają sobie pytania - co sprawiło, że są tacy, a nie inni? Nie znaleziono jeszcze przyczyn. To tylko domysły. Każdy ma swoje własne teorie, niektóre przeplatają się z innymi. Jedni wyjaśniają, że źródło ich stanu pochodzi ze sfery duchowej, inni, psychicznej, a niektórzy nawet tłumaczą teriantropię na sposób medyczny.

Opętanie według tej wersji w ciele Teriana znajduje się druga dusza, duch zwierzęcia. Pojawia się on nieproszony albo przywoływany świadomie podczas szamańskich rytuałów - jest wtedy nazywany totemem. Szaman potrafi nawiązać tak głęboką więź ze swoim totemem, że duch jego zwierzęcego przewodnika może udzielać mu swoich cech i wpływać na jego zachowanie.

Transgatunkowość to termin wymyślony przez Terian w odpowiedzi na "transseksualizm". Tak jak niektórzy czują się, jakby ich ciało do nich nie pasowało, powinno mieć inną płeć, tak Terianie czują, że ich ciało powinno mieć inny gatunek. W przeciwieństwie do poprzedniej teorii, Terian uważa, że to on jest zwierzęcą duszą, która z powodu tragicznej pomyłki trafiła do złego ciała.

Reinkarnacja popularna teoria, w której Therian wierzy, że był w poprzednim wcieleniu zwierzęciem, może nawet wielokrotnie, aż zachowania zwierzęcia utrwaliły się w nim i odcisnęły trwały ślad na jego duszy.

Geny niektórzy uważają, że ich kod DNA jest inny, niż u zwykłych ludzi. Przyczyny tego są różne. Między innymi zmodyfikowany gen z czasów, gdy ich przodkowie byli jeszcze prymitywnymi pół zwierzętami, przekazywany z pokolenia na pokolenie. Podobnie jest w przypadku indiańskich plemion, które wierzyły, że wywodzą się od swojego totemu - wilk czy niedźwiedź był ich praprzodkiem. Bardziej dziwne wytłumaczenie to pochodzenie z obcej planety.

Atypowa neurobiologia podobnie do poprzedniego. Jakaś część mózgu jest wykształcona inaczej, niż u zwyczajnych ludzi, co powoduje zwierzęce zachowania. Terianie ci uważają, że różnice między nimi a innymi ludźmi nie kończą się na duchowości, ale nawet ich ciało jest zbudowane inaczej.

Naturalny instynkt każdy jest nieprzebudzonym Terianem, a teriantropia to nic innego, jak koniec tłumienia silnych zwierzęcych popędów, które nie zanikły całkiem w procesie ewolucji.

Dar/Misja dusza zwierzęcia w ciele człowieka nie była przypadkiem - jego celem jest uratowanie swojego gatunku, ochrona środowiska, zbliżenie ludzi do natury

Naśladownictwo to wyjaśnienie teriantropii w psychologiczny sposób. Wiadomo, że młode zwierzęta (i ludzie) przywiązują się do tego, kogo zobaczą tuż po otwarciu oczu. Jeśli to będzie organizm innego gatunku, będą myśleć, że też do niego należą. Dzieci, które od najmłodszych lat wychowują się ze zwierzętami, często je naśladują i te zachowania mogą utrwalić się u nich na długie lata.

Autosugestia kolejne wyjaśnienie związane z psychiką. Tyczy się szczególnie tych, którzy po usłyszeniu o teriantropii dopiero zauważyli, że zachowują się jak zwierzę. Tak naprawdę oszukali swój umysł, wmawiając sobie, że są jednymi z nas, aż zaczęli w to wierzyć i zachowywać się tak, jakby to było prawdą.

Rozdwojenie jaźni czyli zaburzenia dysocjacyjne tożsamości. Naprawdę, niektórzy samych siebie posądzają o psychiczną chorobę. Możliwe, że są chorzy, ale to nie oznacza, że każdy Terian musi być. Istnieją ważne różnice między znanymi chorobami, jak likantropia i osobowość wieloraka, a teriantropią, ale to temat na następny wpis.
Łatwo powiedzieć. Wielu ludzi wydało na nas wyrok po tym, jak przeczytało kilka wpisów na jakimś blogu, na którym po raz pierwszy zetknęli się z teriantropią. W każdej grupie zdarzają się ludzie, którzy ją ośmieszają. Nie przeczę, że niektórzy są chorzy albo nie wiedzą, co mówią. Słysząc słowa "nie jestem ludzki" albo "czuję się jak zwierzę" pewnie wielu wyobraża sobie biednego człowieka z wielkim problemem z życiem w społeczeństwie, wahaniami nastroju i dziwactwami, z którymi co chwilę rzuca się w oczy. To nie jest prawda.
Chciałabym, aby teriantropia była w Polsce słowem bardziej znanym i wywołującym bardziej miłe skojarzenia. Tym, którzy oceniają innych, chociaż nigdy nie spotkali ich twarzą w twarz, napiszę - teriantropia jest "chorobą", w której kontrola nad swoim życiem i zachowaniami jest na tyle duża, że jeśli Terian tego nie chce, to prawie na pewno nikt nie dowie się, kim on jest. Może nawet świetnie radzić sobie w życiu i być liderem w grupie, w pracy, nie starając się podkreślać cech, które go odróżniają od reszty ludzi.

Noname





piątek, 10 kwietnia 2015

Symbole

Teriantropia i wilkołactwo posiada kilka symboli, używanych często w internecie, ale znacznie rzadziej w realnym świecie. Dzięki tym znakom członkowie społeczności mogą rozpoznać się w tłumie.

Najpopularniejszym z nich jest Theta-Delta.


Składa się z dwóch liter alfabetu greckiego splecionych ze sobą. Delta w kształcie trójkąta oznacza zmianę. Litery tej używa się min. w fizyce do oznaczania różnicy. Theta - okrąg z linią w środku, jako litera, której nazwa zaczyna się na "T", reprezentuje słowo Terian. Czasami kreska w środku okręgu jest omijana albo wprowadza się różne modyfikacje, jak głowa teriotypu wewnątrz symbolu.
Theta-Delta powstało w 2003 roku na forum The Werelist.

Pozostałe symbole mają mniejsze znaczenie.

Bardzo rzadko używanym symbolem, jest Wolfsangel (niem. wilczy hak). Ze względu na niemiłe skojarzenia w niektórych krajach jego publiczne wystawianie jest zabronione. Na najszerszą skalę był używany przez nazistów, obecnie neonazistów.
Wolfsangel powstał z runy Eihwaz i na początku był używany w Niemczech. Pionowa wersja jest znana jako "piorun" (Donnerkeil), a pozioma - "wilkołak" (Werwolf). Znany jest też jako wilczy hak. Żelazne narzędzie o podobnych kształtach było używane jako pułapka na wilki. Jedną, zakrzywioną część wbijano w drzewo, a na drugi koniec przymocowywano mięso. Wilk łykał haczyk jak ryba i nie był w stanie się wyzwolić.


Theriogram to symbol stworzony przez Świątynię Therian, zamkniętą grupę wyróżniającą się tym, że teriantropia jest dla niej czymś w rodzaju religii.
 Członkowie Therian Temple nie chcieli przyjąć Theta-Delta jako symbolu i stworzyli swój własny. Składa się z trapezu (wiedza, długotrwałe zmiany) i dwóch krzyży. Jeden z nich jest prosty, a drugi odwrócony, co ma symbolizować równowagę i dualizm. Może nie widać tego zbyt dobrze na zdjęciu, ale w dolnych wierzchołkach trapezu znajdują się małe Słońce i Księżyc, o podobnym znaczeniu co krzyże. 

Symbolem Otherkinów jest za to siedmioramienna gwiazda.





wtorek, 7 kwietnia 2015

Teriantropia a religie

Wstęp

Od zarania, ludzie czuli potrzebę wiary. Pragnęli mieć nad sobą siły które będą nadawać rytm rzeczom dziejącym się w ich życiu, ale jednocześnie zachować wolną wolę i poczucie odpowiedzialności za swoje czyny. Z pomocą przyszły religie. Piszę 'przyszły' absolutnie nie z zamysłem: 'była taka potrzeba to się coś pokombinowało i wymyśliło' ale według różnych wierzeń, teorie i świadectwa były w odpowiedni sposób ludziom objawiane w miarę ich możliwości rozwoju i pojęcia otaczającego świata.
Wgłębiając się bardziej w duchowy aspekt teriantropii, można by wysnuwać wiele teorii co do jej pochodzenia, mechanizmów jakie nią kierują, czy nawet całej idei dotyczącej jej stworzenia przez wcześniej wspomniane siły "nadające rytm naszemu życiu", w skrócie Boga.
Przez różne religie różnie można interpretować Therian. Niektóre traktują to jako zabobon, niektóre podchodzą pozytywnie, a inne w ogóle się do tego nie odnoszą.

Islam

Islam jest zamkniętą i hermetyczną religią, która swoją atmosferą wręcz przykuwa swoich wyznawców do pewnych schematów życia, spostrzegania świata i toku myślenia. Z tego też powodu rozmawianie o tematach Teriantropii z przedstawicielem Islamu często niestety kończy się brakiem jakiegokolwiek zrozumienia.
Chcę też od razu zaznaczyć, że nie wykluczam, że pośród Muzułmanów nie ma Therian. Wręcz przeciwnie - są i to na pewno, jednak ze względu na ich wychowanie, kulturę i naciski religijno-społeczno-moralne, trudno im jest w jakikolwiek sposób odkryć swoją naturę.

Hinduizm

Hinduizm to ciekawa, charakterystyczna religia, posiadająca rozbudowaną odnogę życia pośmiertnego i duchowego. Ważna jest w niej duchowość jednostki, podróż przez wcielenia oraz istnienie piekła. W pewnej części podobna do Buddyzmu, który jednak daje większą swobodę w praktyce.
Hinduizm jest ograniczony terytorialnie, przez to wierni Therianie rzadko wiedzą kim są przez brak świadomości wyznawców.

Buddyzm

Często spotykamy się z opinią, że Buddysta to człowiek wolny, a sam Buddyzm to nie religia a raczej styl życia. W dużej mierze tak jest. Owszem, na świecie występują różne odłamy Buddyzmu - te bardziej i mniej ortodoksyjne. Jednak sama esencja, idea, zostaje taka sama.
Buddyzm wielu ateistów i sceptyków innych religii przyciąga swoją otwartością i jasnym, prostym podejściem do życia polegającym na ciągłym doskonaleniu. Istnieje odmiana Buddyzmu Otherkińskiego, do którego dołącza się wielu Therian - tym samym otrzymując pełną swobodę w traktowaniu swojej duszy i rozwoju duchowego.

Chrześcijaństwo

Zapewne wielu z Was czekało właśnie na nią - najpopularniejszą i najliczniejszą w członków, religię świata. Na samym początku chcę wyprowadzić Was z często pojawiającego się błędu. Otóż mówiąc o chrześcijaństwie szybko nasuwa się (przynajmniej w Polsce) Katolicyzm, jednak pisząc teraz ten tekst, mam na myśli większość religii chrześcijańskich, w tym np. Prawosławie.
Chrześcijaństwo w pewnym momencie - chcąc czy nie chcąc - stało się nie tylko religią ale też stylem życia,  nadającym kierunek naszym przekonaniom, dostarczającym nam pewnych rozważań i odpowiedzi na wiele pytań. Mimo wielu możliwych zastrzeżeń, religie chrześcijańskie są religiami bardzo otwartymi w porównaniu np. do Islamu czy innych religii ortodoksyjnych. Przez to, religia ta zostawia możliwość wyboru, i mimo otwarcie głoszonych przez Kościoły przekonań, ogólnie przyjęte jest posiadanie własnego zdania na pewne tematy, licząc się z "rozliczeniem z nich" w Dniu Ostatecznym.
Warto wspomnieć też o społecznościach Christian Therianthropy (dla zainteresowanych -> Google).

Zakończenie

Zawsze wiedziałem, że ktoś wymyślił i połączył dwa światy: fizyczny i duchowy, a piękno stworzenia nie może być przypadkowe. Nawet wtedy, gdy przebudziłem się duchowo i odkryłem, że jestem wilkiem - nie zwątpiłem. Jestem wierzącym katolikiem. Pomimo tego, co skrywam w sercu, przyznaję się do tego, bo nie mogę się mylić - jest nas za dużo, by było to jedynie niemożliwą imaginacją.
Nie wnikam też, jak by wytłumaczył to Kościół, ludzie, psycholodzy. Po prostu ufam.

Z tą myślą Was zostawiam. Szukajcie swojej drogi nie tylko w sobie (choć nie zaprzeczam, że to ważne) ale otwierajcie się na innych, komunikujcie się i wchodźcie "w ich buty" by próbować zobaczyć świat z wielu perspektyw. To ważne.

Therian

niedziela, 5 kwietnia 2015

Therianie, Otherkini i Furry

Witajcie.
Tym razem będzie o sprawach podstawowych, czyli różnicach między Otherkinami, Teriantopami i Furry. Therianie nie są jedyną grupą, która w jakimś stopniu identyfikuje się z istotami innymi niż człowiek. Chociaż bycie w jednej z tych grup nie wyklucza bycia w pozostałych, istnieją między nimi pewne różnice. Mam nadzieję, że ten wpis nakieruje Was na odpowiednią drogę w wyborze właściwej, najbliższej Waszym przekonaniom grupy.

Terianie - wiadomo -  są to osoby, które czują się do jakiegoś stopnia zwierzęce, na poziomie psychicznym albo duchowym. Mogą się czuć konkretnym gatunkiem zwierzęcia albo całkowicie, albo uważać, że są po części ludzcy, a po części nieludzcy. Najczęściej ukrywają to, kim są, bardzo skupiają się na swojej duchowości i zawsze identyfikują się z istniejącymi gatunkami zwierząt.

Otherkini - są podobni do Terian poza tym faktem, że uważają się duchowo nie za zwierzęta, ale za istoty fantastyczne - elfy, wróżki, smoki, wampiry albo obcych. Spotyka się tutaj też hybrydy, jak sfinksy, gryfy, taury. Ze względu na podobne przekonania, zazwyczaj żyją w zgodzie z Therianami.

Furry - inaczej futrzaki - to osoby zainteresowane tematem antropomorfizacji zwierząt. Przedstawiają siebie jako dwunożne zwierzęta o ludzkich cechach charakteru i odgrywają nimi role min. w grach rpg. Przebierają się też w kostiumy zwierząt - fursuity. W rzeczywistości tylko niektórzy utożsamiają się z tymi zwierzętami. To, co robią, robią dla zabawy. Futrzakiem zostaje się z wyboru i w każdej chwili można z tego zrezygnować, a Teriantropia to stan umysłu obecny od urodzenia.
Niektórzy Terianie udzielają się w społeczności Furry, albo są jednocześnie Furry - szczególnie ci, którzy posiadają fursuity. Wiele futrzaków krytykuje Terian , twierdząc, że "biorą to zbyt poważnie" i że "to posunęło się za daleko".

Chociaż terian i otherkinów można zaliczyć do jednej grupy, furry jest już inną sprawą. Jeśli lubicie zwierzęta, wilkołaki i zmiennokształtnych, uważacie za ciekawe łączenie cech ludzkich ze zwierzęcymi, możecie zostać futrzakami. Jeżeli poważnie myślicie o tym, że część Waszej duszy jest nieludzka, to znaczy, że jesteście otherkinami.

Noname.

wtorek, 31 marca 2015

Teriotypy

W tym wpisie napiszę trochę o teriotypach. Jak już wytłumaczył Therian, teriotyp (ang. theriotype ) jest to gatunek zwierzęcia, z którym identyfikuje się dana osoba. Nie musi to być wilk, jednak jest on najczęściej spotykany.
Kiedy Therian uświadomi sobie, że posiada duszę zwierzęcia, zaczyna się zastanawiać, co to za zwierzę. Na podstawie swoich zachowań i reakcji określa swój gatunek. Niektórzy wiedzą o tym od zawsze, jeśli np. od dzieciństwa fascynują się danym zwierzęciem. Jestem za tym, aby jeden Therian miał jeden teriotyp, ale są tacy, którzy twierdzą, że mają ich więcej - przeplatają się w nich cechy kilku gatunków. W społeczności dwa teriotypy u jednej osoby są akceptowane, ale gdy jest ich dużo, jest ona uznana za pozera i nie brana na poważnie.

Teriotypem najczęściej jest drapieżne zwierzę. Oprócz wilków spotyka się niedźwiedzie, domowe i dzikie koty, np. pumy, lwy, tygrysy; hieny i szopy. Szczególnie często Therianie utożsamiają się z psowatymi: psami domowymi, lisami, szakalami i kojotami.
Rzadziej zdarzają się roślinożercy, w tym szczególnie konie i rogate zwierzęta takie jak jelenie i antylopy, a czasami ptaki.

Przeważają zwierzęta dzikie, jako symbole wolności i dzikości ucieleśniają instynkty, które na co dzień trzeba tłumić. Niektórzy Therianie mają jednak za teriotyp udomowione zwierzę.

Poważnym problemem na początku theriańskiej drogi jest udawanie. Niektórym trudno jest zaakceptować prawdę o sobie i wolą widzieć siebie jako bardziej popularne i pełne mocy zwierzę. To może się też dziać nieświadomie - dana osoba dostrzega tylko te zachowania, które odpowiadają jednemu gatunkowi zwierzęcia, nawet jeśli nie jest ono rzeczywiście jej teriotypem. Po jakimś czasie to mija i Therian najczęściej poznaje swoją prawdziwą naturę. Gdy myśli o tym zwierzęciu, czuje się najlepiej. Najłatwiej jest mu patrzeć jego oczami i nie czuje tego dyskomfortu co wtedy, gdy zachowywał się sztucznie i nienaturalnie.

Oprócz obserwacji własnych zachowań i uczuć podczas myślenia o danym zwierzęciu są też inne metody na poznanie teriotypu, np. zapisywanie i analizowanie snów, medytacja, szamańskie/astralne podróże.

Noname

Nowa autorka - Teriantropia a likantropia

Witajcie.
Jestem wilczą Therianką i od dzisiaj będę pomagać Therianowi w tworzeniu bloga. Będę się podpisywać jako Noname. Mam nadzieję, że uda mi się przekazać to, co wiem o wilkołactwie i teriantropii, w zrozumiały sposób i zachęcić Was do przychylnego i pełnego akceptacji spojrzenia na te interesujące zjawiska.


W tej notce opiszę dokładniej różnice między teriantropią a likantropią kliniczną. Na pierwszy rzut oka łatwo jest je ze sobą pomylić. W rzeczywistości różnice są bardzo duże.

Likantropia kliniczna jest często nazywana w skrócie likantropią. Jest to choroba psychiczna polegająca na tym, że chory myśli, że przemienia się w zwierzę, ale w rzeczywistości tak nie jest. Może też mówić, że jest zwierzęciem tylko duchowo, ale od Teriantropa odróżnia go to, że nie panuje nad swoim zachowaniem i może być niebezpieczny. Likantrop nie musi czuć się wilkiem. U jednego chorego można stwierdzić zachowania, które mogą odpowiadać różnym gatunkom zwierząt, np. wyją, prychają, szczekają, drapią jak koty. Nie chodzi im tyle o czucie się wilkiem, co o czucie się zwierzęciem. Jest to choroba, która sprawia, że dana osoba wcale nie kryje się ze swoimi zachowaniami, często traci nad sobą kontrolę i atakuje bliskich. Dzisiaj występuje rzadko.

Teriantropia to stan umysłu. Therianie mają dużą kontrolę nad swoimi zachowaniami. Z wiekiem każdy z nich uczy się nad nimi panować. Nie są niebezpieczni, wielu z nich nie zwierza się w ogóle z bycia teriantropem, za to likantropii klinicznej nie da się przeoczyć. Mają też konkretny gatunek zwierzęcia, z którym się identyfikują, potrafią wywoływać duchowe przemiany według swojej woli, a ich głównym zajęciem nie jest atakowanie stad, tylko pomoc zwierzętom i środowisku naturalnemu na różne sposoby.


Noname

niedziela, 22 marca 2015

Sprostowanie odnośnie "wilkołactwa"

W wielu postach piszę (całkiem świadomie) słowo 'wilkołak' i określam pewne zjawisko mianem 'wilkołactwa'.
Jak wspominałem już wcześniej, dokładnie mówiąc tutaj: http://szpony-likaona.blogspot.com/2014/04/wilkoactwo-likantropia-moze-teriantropia.html istnieje kilka określeń których osobiście używam wymiennie.
Teriantropia to według mnie jedyna istniejąca forma wilkołactwa. Od tego idąc dalej, można wywnioskować, że wilkołak to inaczej therianin. W moim codziennym nazewnictwie, przeplata się wymiennie z pierwszymi dwoma także słowo 'likantrop'.
Zdaję sobie sprawę, że dla niektórych może być to wyraz ignorancji lub po prostu wprowadzanie niepotrzebnego zamieszania. Jednak po to piszę ten wpis, by oznajmić, iż te trzy słowa są dla mnie potocznie jednoznaczne, i tak też je proszę rozumieć w moich tekstach (chyba, że wyraźnie zaznaczę inaczej).
Pozdrawiam Was serdecznie,
Therian.

sobota, 21 marca 2015

Czas na nowe

Wilkołactwo Theriana, moi drodzy, było jest i będzie - Therian zawsze będzie wilkołakiem i zawsze owo wilkołactwo będzie niejako należeć do niego.

Od czasu założenia tego bloga, trochę dorosłem. Zdałem sobie sprawę z wielu rzeczy, wiele rzeczy mnie przytłoczyło ale również wiele spowodowało uśmiech.

"Wilkołactwo Theriana" zdało mi się zbyt prymitywne, nie jestem pewny, ale za bardzo prezentowało mnie samego. Tytuł ten wskazywał na prywatność, intymność tego miejsca jakby miało być moje - i tylko moje. A jednak tak nie jest i nigdy nie było.

Dzięki temu blogowi poznałem wielu Therian i ludzi, którzy bogacili moje doświadczenie. Chcę tym samym, by "Wilkołactwo Theriana" stało się Wilkołactwem nas wszystkich.

Stąd też "Szpony Likaona" tytuł z przymrużeniem oka prezentujący okoliczności w których się znajdujemy. Bo oto Drogi Czytelniku, znajdujemy się w czasach w których nie możemy być w pełni sobą, a swą naturę musimy ukrywać. A blog ten niech będzie odtąd poletkiem, łonem spokoju dla naszego rodzaju. Koniec wielkiej przemowy.

Dziękuję, że jesteście i pamiętacie listownie.
Therian.

poniedziałek, 5 stycznia 2015

Dojrzewanie wilkołaka (odkrywanie teriotypu)

Witam Was.
Sam jako dziecko często naśladowałem (może to złe słowo) - lubiłem bawić się w naśladowanie zwierząt. W domu od mojego urodzenia był duży pies, było to dla mnie normalne. Uwielbiałem przyrodę, choć z racji, że pochodzę z dużego miasta nie miałem jej na co dzień.
Kochałem i kocham zwierzęta oraz naturę, wokół której mogę teraz mieszkać i blisko się z nią 'zaprzyjaźniać'.
W wieku 5-6 lat, gdy sprowadziliśmy się do otuliny Parku Narodowego (dla dociekliwych podpowiedź: najmniejszego w Polsce), zacząłem zauważać rzeczy, które dla moich rówieśników były nieistotne/niezauważalne. Już wtedy wiedziałem, że jestem inny, choć Rodzice (jak to rodzice) nie traktowali tego wtedy poważnie. Wiedziałem, że 'coś we mnie siedzi', jednak nie wiedziałem co.
Nadszedł wiek dorastania, zaczęły się kłopoty. Tępiłem moją naturę, jak to zwykle wg ludzkiej zasady - "jak nie wiesz co to jest, lepiej to zniweluj". Do tego miałem problematyczne dla nastolatka poczucie wyróżniania się, co niezbyt dobrze wpłynęło na moje relacje z rówieśnikami.
Ale nadszedł czas oświecenia - czas dostępu do sieci Internet (wtedy jeszcze wg wymogów, pisanej z wielkiej litery). A może inaczej - wtedy nauczyłem się z niej umiejętnie korzystać.
Wyszukałem mój 'problem' i zrozumiałem. Odkryłem, że na świecie są ludzie tacy jak ja, żywi, realni. Wtedy też wszystkie sprawy obrały zupełnie nowy obrót - wszystko zaczęło się porządkować. Wiedziałem na czym stoję. Wilk, który pojawiał się dotąd na różnych płaszczyznach życia, jakby nie mogąc znaleźć miejsca idealnego, pojawił się na płaszczyźnie mojej tożsamości (jest mu teraz tam dobrze i się stamtąd nie rusza). Chcę tu podkreślić, że swojego teriotypu nie odkryłem od tak, od ręki. Był to długi proces, trwający od urodzenia.
Jeśli nie czujesz w sobie zwierzęcia, nie jesteś w stanie pojąć jak można dzielić duszę ze zwierzęciem (albo wręcz duchowo nim być), nie przejmuj się. Każdy człowiek nie poznał siebie do końca, jest więc pole do popisu, dodatkowo ludzie też często skrywają w sobie bestie.
Zainteresowanych bardziej theriantropią zapraszam do odwiedzenia polskiej encyklopedii (leksykonu) na ten temat: http://teriantropia.pl/.
A potem wracajcie do mnie, bo mam nadzieję niedługo, znów sypnę jakimś tekstem.
Therian.

poniedziałek, 28 kwietnia 2014

Jak rozpoznać czy jesteś wilkołakiem?

Witajcie!
Dostałem dość ciekawe pytanie. Odpowiedź też zdaje się taka być, więc jej udzielę.
A więc - jak poznać, że jest się therianem?
Teriotyp (zwierzę) najczęściej ujawnia się w wieku dorastania. W tym wypadku samo przez się rozumie, że młodymi likantropami są najczęściej nastolatkowie. Jeśli masz objawy które sprawiają, że zaczynasz się interesować tymi sprawami i chcesz się upewnić czy jest to obiaw theriantropii czytaj dalej.
Młode wilkołaki często mają problemy z opanowaniem swojego daru. Nadmierna aktywność zmysłów oraz silne popędy mogą przeszkadzać w codziennym życiu. Mówię tutaj szczególnie o wyczulonym zmyśle wzroku słuchu i węchu - choć to zjawisko jest bardzo często niewłaściwie wykorzystywane przez producentów z Hollywood.
Oprócz wyostrzonych zmysłów, młodego likantropa może interesować las. Naturalne lgnięcie do natury to podstawa. Wbrew popularnym plotkom nie zdarza się aby nastolatki zamieniały się wilki i hasały i beztrosko po lesie. Całkowita przemiana - wg mnie - jest oczywiście nie możliwa, a - wg niektórych - zdarza się niezmiernie rzadko. To wszystko kwestia podejścia i potrzeby bodźców które podniecają nasze zwmysły i pozwalają motywować do działania i egzystencji.

Pozdrawiam Was serdecznie,
Therian.

niedziela, 20 kwietnia 2014

Powitanie

Witam Was.
Poznajcie mnie jako Therian (czyt. 'terian'). Chcę Wam opowiedzieć o zjawisku niezwykle popularnym w dzisiejszych czasach, a mianowicie o wilkołactwie.
Zapraszam do śledzenia bloga, bo mogę sypnąć czasem ciekawym tekstem, a dla Ciebie drogi czytelniku, który albo wiesz o co chodzi, albo wilkołaki znasz jedynie ze Zmierzchu, mam kilka rzeczy, które mogą Cię zaskoczyć.
Therian.